Hopefully Ngayong Nandito Ka sa Blog ko, Hindi Ka Nawawala. ^_^

Please don't forget to subscribe to my blog para pag may post ako automatic makikita nyo. Feel free to share my blog sa Facebook, Twitter, Google+ or any other social media.

Salamas!
Showing posts with label mitsubishi lancer 98 GLXi. Show all posts
Showing posts with label mitsubishi lancer 98 GLXi. Show all posts

Thursday, September 1, 2011

Paano Mag-ipon ng Pera?

Paano Mag-ipon ng Pera?
Originally naisip ko ang title dapat "Paano Mag-ipon." Thought it should be obvious pero maraming feeling matalino sa Pinas pero tanga naman talaga thus, "Paano Mag-ipon ng Pera?"

Kahit saang blog ka pumunta, kahit anong article sa kahit anong website or libro, magazine, etc. Simple lang ang gagawin mo para makaipon ng pera.

Magtabi ng kahit magkano sa iyong kita (or baon).

That means kung ang sweldo mo ay 10,000 pesos kada buwan, pwede kang magtabi ng kahit tag 1,000 pesos sa bangko or alkansya man lang. Kahit 500 pesos lang pwede rin. Ang point dito, pagkatapos ng buwan, dapat may natitira kang 500 pesos na tinatabi. 

Kung magtatabi ka ng 500 buwan buwan sa loob ng isang taon magkakaroon ka na ng 6,000 pesos. Sa loob ng 10 taon, aabot ito ng 60,000 pesos! Wala pang interes yan. 

60,000 lang??? 10 years? Haler!

Tandaan, 500 lang yan buwan buwan.

What if 1,000 ipon mo kada buwan? Pa'no kung 2,000?

Opcors alam mo na lahat ng kapakshetan na sinasabi ko. Ang tanong, bakit wala ka pa ring ipon? Most likely, may kati kang gumastos sa isang bagay. Worse, may kati kang bumili ng maraming bagay. Madalas yun talaga ang dahilan kung bakit hindi ka makaipon.

Adek ka ba sa sigarilyo? Adek ka ba sa alak? Adek ka ba sa mall at magshopping? Adek ka ba lumabas gabi gabi? Adek ka ba? Kung oo ang sagot mo, malamang dun lang napupunta ang lahat ng pera mo. 

Kung gagamitin mo ang pera mo sa isang bagay tulad ng bagong relo, nililimita mo ang sarili mo sa pagbili ng ibang bagay tulad ng pagkain o damit. Simple lang naman to. Kahit hindi pera yan. Kung pagtutuunan mo ng isang oras ang pakikipagtsismisan, nililimita mo ang isang oras ng buhay mo sa tsismis over sa paggamit nito sa ibang bagay tulad ng oras para sa pamilya, oras para sa girlfriend/boyfriend, oras sa pag-aaral. 

Gets ba?

Eto pa ang example:
Matagal ko ng gustong magkakotse. Ngayong may kotse na'ko, gusto ko itong i-setup. Gusto kong magmukha ang kotse ko ng ganito:

Pangarap Kong Setup ng Kotse


Sobrang gusto kong pormahan ang kotse ko. Natutukso akong unti untiin ang pagsetup sa kanya hanggang magmukha siyang ganyan. Malaki rin kasi gagastahin kung minsanan kong bibilhin lahat ng accessories ng kotse para pumorma siya ng ganyan. Yun nga lang masakit sa bulsa. 
May mga pangarap ako na kailangan kong marealize na hindi ko pa dapat dapat makuha. Oo, sa ngayon kaya ko ng i-setup ang kotse. Pero, gagamitin ko na lang ang pera sa ibang investment. For now, ang perang iniipon ko pinambabayad ko ng tuition sa graduate school. Bakit?

Kasi, magagamit ko ang degree ko in the future para makabili ng pamporma. Kung dati ang rate ko eh 69-100 per hour sa pagtuturo, pag natapos ako ng Masteral magiging 500 per hour na ako. Kung magtuturo ako ng part-time, 4 hours a day, 5 days a week. Kikita ako ng 10,000 pesos sa loob ng isang Linggo! Tapos kikita pa'ko sa existing trabaho ko. Ba, andami ko ng pera nun. Lalo akong popogi! At mapapapogi ko na rin ang kotse ko. 

But then again, 2-3 years pa bago ako matapos sa Masteral ko. Kailangan ko pang pagbutihan ang pag-aaral para matapos. Yung perang iniinvest ko para sa pag-aaral hindi ko magagamit pamporma. 

Okay lang kasi pogi naman ako. 

Lessons: 
Mag-ipon. Huwag gumasta. 
Ipon now, invest, gastos later.

Kahapon may nagsabi kuripot daw ako. Para daw akong Ilokano kung magtipid. Hindi ako kuripot, marunong lang akong magsave para sa GAGASTUSIN ko sa FUTURE.





note: Hindi ko tinuturing na GASTOS ang pag-aaral. Privelege yun. Yung perang napupunta sa pag-aaral ay INVESTMENT. Kahit isang milyon pa babayaran ko tuition sa UP hahanap at hahanap ako ng paraan para makapag-aral dun dahil ang edukasyon ay higit sa kahit ano pang yaman. 


Wednesday, August 31, 2011

Be Careful What You Wish For


Sabi nila, kapag magsisimbang gabi ka raw, magwish ka araw araw at pag natapos mo ang lahat ng araw...

Matutupad ang wish mo.

Nakaka limang simbang gabi na ako at totoo nga namang lahat ng hiniling ko nagkatotoo. Ang huli kong wish, magkaroon ng sarili kong kotse. 

At by May ngayong 2011, nagkaroon nga ako ng brand new second hand car! Dream car ko 'to dati. Isang Mitsubishi Lancer 98' GLXi A/T or commonly known as pizza pie. Korteng pizza pie kasi ang tail light nito. Mula bata ako gusto ko ng magkaroon ng ganitong kotse. Pinangalanan ko itong "Andrew Jr." dahil sa plate number niya. Sakto puti rin ang nakuha ko. Maalikabok kasi sa amin kaya gusto ko puti. Hindi halata ang alikabok sa puti eh. ^_^



Laking tuwa ko ng makuha ko ang kotse. Laking lungkot ko nung sunud sunod na masira ito. So far eto na napagawa ko sa kanya:

power window 500
radiator flushing 500
coolant 300
tire alignment 400
surplus radiator 4000
aircon 2500
Total 8200

Sobrang sakit sa bulsa. Tapos ang lakas sa gas. Once or twice ko lang siyang ginagamit kasi pag pupunta akong Clark, siguro 250-300 sa gas balikan. Nayupi pa yan sa harapan nung minsang sumagi siya habang nagpapark ako sa masikip naming gate. Buti na lang naawa sa'kin ang mekaniko at pinukpok nila for free!

Dalawang beses na rin akong nasiraan sa daan. Yung una, nag overheat siya sa harap ng Angeles University Foundation. Tumulong sa'kin Dutch national pa. Pinanood lang ako ng mga Pinoy. Ni wala man lang nag offer sa'kin ng tubig. Bumili pa ako ng distilled water. 80 pesos!

Pangalawang beses sa may Sacop, overheat na naman. This time yung mga jeep pang Angeles San Fernando, dinagdagan nila yung tubig na dala ko. Yung isa binigay pa ang container ng tubig niya sa'kin. Mga manong, pagpalain kayo ng Diyos!

So far puro nakikita ko ay gastos sa hiniling ko. 

Pero sa isang banda, nagamit ko si Junior nung emergency na kailangan naming dalhin si Lolo sa Ospital. Namatay din si lolo kinabukasan pero it bought time for us to be with him kahit saglit lang. Nagkaroon ako ng friend na Dutch na alam kong "mabuting tao" kahit stranger ako tinulungan niya ako. Ganun din ang gagawin ko niyan kapag may nakita akong nasiraan at walang tumutulong sa kanila. Nawalan ako gana sa mga Pinoy nung unang beses na masiraan ako. Pero nabawi naman ito sa pangalawang overheat ni Junior. Ginagamit ko si Junior kapag sweldo para maisakay ko mga katrabaho ko pauwi. Delikado rin kasi pag sweldo, uwian namin alanganing oras kaya malaking tulong may sariling sasakyan.

Oo, magastos magkaroon ng sariling kotse. Pero, ito yung winish ko kay Lord. Naguguilty ako sa inis ko sa gastos at hindi ko naaappreciate yung tulong ni Junior sa'kin. Ang gastos ay gastos, ang tulong ay tulong. Dapat matuto kang magtimbang kung ano ang nakakabuti sa hindi.

Sa huli, payo ko na lang ay mag-ingat kung ano ang hinihiling mo.




Dapat ang hiniling ko brand new?




Hehehe. Hindi. Okay na si Junior!

Tagal naman ng susunod na simbang gabi! ^_^