Hopefully Ngayong Nandito Ka sa Blog ko, Hindi Ka Nawawala. ^_^

Please don't forget to subscribe to my blog para pag may post ako automatic makikita nyo. Feel free to share my blog sa Facebook, Twitter, Google+ or any other social media.

Salamas!

Friday, December 25, 2015

Paano Pumayat?

I lost 24 lbs. in 3 months ng walang special na ginagawa! Sino ba yang chubby na nasa kaliwa? Wahehehe.


Around 3 months akong nagpapayat at 24 lbs. na ang nababawas sa'kin.  Wala akong secret diet o secret exercise na ginawa. Wala ding extra special na preparation. Sobrang dali lang ng ginawa ko na kayang kaya rin itong gawin ng ibang tao.So ano nga ba ang pwedeng gawin para pumayat?

One of the problems habang tumatanda e kumokonti ang fats na nabuburn ng katawan. Nagiging less active na rin dahil siguro pagod sa trabaho, stress o tamad na lang sa buhay. I can attest to d'yan. Ever since umapak ako sa late 20's at ngayon sa early 30's ko, ambilis ko ng tumaba. Kaya kailangan na ring mag-ayos buhay. I hope makatulong ang post ko na ito sa inyo. 

Simple lang ang formula para pumayat. Kung gusto mong pumayat, bawasan mo lang ang normal na dami ng kinakain mo araw araw. That's it. Wala ng pahirap pahirap pa. Walang laktaw laktaw ng putanginang meal. 'Pag naglaktaw ka ng meal, magugutom ka lang tapos mapapalamon ka sa susunod na kain. Wala ka ring ginawa.. Pinahirapan mo lang ang sarili mo. 

Pero merong paraan para mas lalo kang papayat. Samahan mo ang diet mo ng exercise para exponential ang pagpayat. Anong klaseng exercise? Bahala ka. As long as magpapawis ka for at least 15 minutes. Sigurado akong papayat ka. 

Ano bang ginawa ko para pumayat ng 24 lbs. sa loob lang ng tatlong buwan?

Unang una, ang diet ko is oat meal sa umaga. Consistent for 5-6 days a week na oat meal lang kinakain ko tuwing agahan. Pag merong prutas, sinasamahan ko nun. May kasamang gatas ang oat meal ko para may lasa pa rin. Nauumay ako kung oatmeal lang. Nagugutom ba'ko kasi walang kanin at ulam? Oo. Kumakain ako ng breakfast bandang 8 o 8:30am. Bandang 11 am nagugutom na'ko. Ang ginagawa ko, umiinom na lang ako ng tubig. Pag di matiis, nag Sky Flakes na lang ako. Lunch ko nun would be at 12:30 pm. 1-2 days a week, cheat day ko. Kumakain ako ng sinangag. Kasi masarap ang putanginang fried rice na maraming maraming bawang. 


Around 69 pesos lang may lasa na ang oatmeal mo. Nasa 64 pesos 'yung plain. Edi dun nako sa may lasa. ^_^


Next, lahat ng meal ko as long as binabawasan ko ang usual serving okay na. So kung dati, dalawang kanin kinakain ko, either isa or isa't kalahating cups na lang ng rice. Same din sa ulam. May times, hindi rin ako makatiis pag sobrang sarap ng ulam, napapadagdag ang kain. I make sure na lang na sa susunod na meal e babawi ako. 

Sa exercise, nung unang dalawang buwan.. Tumatakbo ako ng isang oras sa isang araw 3x a week. Matagal na rin akong tumatakbo kaya hindi rin advisable sa mga newbies na tumakbo ng ganun katagal. What you can do is mag-exercise ng sobrang nakakapagod for at least 15 minutes. Meron akong isang set ng dumbbell sa bahay. Check ka ng 15-minute workout sa YouTube tapos sundan mo lang. Gawin mo un ng 3-4x a week para pagpawisan ka at magdevelop muscles mo. Ay, tiyak kong papayat ka in no time. 

Also, try to make it a point na lagi kang kumikilos. Kahit may elevator, gumagamit ako lagi ng stairs. Kahit may sasakyan, lagi kong nilalakad ang grocery store sa kanto. Basta masingit ang exercise, sinisingit ko. It doesn't matter kung konti o malaki ang effort. Basta masingit ang exercise, sinisingit ko. Lakad is lakad. Nadidisappoint nga ako sa mga naka-hoverboard. But then again, choice nila yun e. Haha. Lilipas din ang pagkauso ng hoverboard. Iba pa rin ang lakad. 

Un lang, napasobra ang pagpapapayat ko. Yung mga pantalon ko, baggy na. Yung sinturon ko, from ikatlong butas ang pinagla-lock, naging unang una na. Ganun kalaki ang nawala sa tiyan ko. Buti, may nag-tag sa'kin ng pic namin at narealize kong sobrang payat ko na pala. Ang next project ko nito e magkalaman. Hehehe. 

So baka ang next post ko is "Paano Tumaba?"




Wednesday, October 28, 2015

Birthdays and Missed Goals

Mintis!


Kaka-30 ko lang nung October 9. Wahehehe. It's amazing how a number can make people think you're old. Pakyu sila. I still feel like 21. Ever since umapak ako sa 21, tuwing tatanungin ako sa age ko, napapaisip ako kung ilang taon na nga ba ako. I guess mag-iiba na ngayong umapak na ako sa line of 3. Haha. 

Anyway, tandang tanda ko pa nung nasa 20's pa lang ako. Very clear ang goals ko pagdating ng 30th birthday ko. Shine-share ko sa students ko kung ano ang mga gusto kong mangyari. Eto 'yung part ng list: 

- Magkaroon ng ipon na at least 1 million
- Magkaroon ng business
- Magkaroon ng bahay
- Magkaroon ng kotse
- Makakuha ng Master's Degree
- Start thinking about building a family

But then again, unti unti kong nakalimutan ang mga goal ko. Nagkaroon ako ng several startup businesses, iniwan ko din. Meron akong bahay pero bigay yun ni Daddy. Hindi rin ako tumitira dun kasi malayo sa sibilisasyon. Nagkaroon ako ng kotse, binenta ko din. Konti lang ipon ko, malayong malayo sa isang milyon. Meron na'kong Master's Degree. And well, 5 months pagkatapos kong ikasal.. Iniwan ako ng asawa ko. 

So yeah. Hindi ko sure kung anong nangyari pero wala naman akong dapat sisihing iba kundi ang sarili ko. But I guess I should still be happy kasi healthy pa din ako (siguro) and relatively, kaya ko pa naman ma-reach lahat ng naging goals ko. All I can do is to start all over. 

When I think about it, it was in my mid 20's nung marealize kong kaya kong ma-achieve lahat ng goals ko. Naging kampante ako hanggang makalimutan ko na kung ano talaga ang gusto ko. Akala ko, mag-automate na lang lahat. 

Hindi pala. 

Meron akong konting ipon. Meron akong LPG business ngayon. Konti pa lang mga suki ko pero dumarami naman sila. Yung kotse kaya ko binenta, sirain. It was a money drain kaya I decided to let go of it. I still have my motorcycle na super tipid. It goes for about 60+ kilometers per liter ng gas. Yung bahay ko, bahay pa din naman. Di'ko lang tinitirhan ngayon. Baka in the future pag marami ng establishments dun, pwede na'kong lumipat. Tapos na'ko sa graduate school, Master of Management. Nag-asawa na'ko nung March. But then, nilayasan ako ng asawa ko. Sakto buntis din siya and I don't know what to do about it.

So.. Yeah.. I need to start over. Medyo hirap ako ngayon dahil naubos pera ko sa kasal and pag-start ng negosyo. But at least I still have stuff. 'Yung iba diyan nagsisimula sa wala talaga. I'm thankful I still have some. 


Never forget what your goals are and do your best para ma-achieve mo yun. 
Please lang, huwag niyo akong pamarisan.You will meet adversity. Kahit saan naman merong hirap. Sabi nga ng Parokya ni Edgar "Wala naman nagsabi na malabo ang mundo.."

I better start thinking of new goals.. 

How about you?

Saturday, August 2, 2014

Paano Yumaman: Conversations with a Millionaire Uncle

Nung isang araw, nagsabi si Muti-Millionaire Uncle na dadaan siya ng bahay. Nagrequest siya ng beer. And, kami namang masunurin, bumili kami ng beer. Alam ko specifics na gusto ni Muti-Millionaire Uncle. Anim na malamig na malamig na San Mig Light. Very particular si Uncle. Kapag umaga, dapat meron siyang kape galing McDo. Kapag makikipagkita ka sa kanya, magbaon ka dapat ng either brewed coffeee ng McDo or San Mig Light. Anyway, kapag bumili ka ng beer, 'mpre dapat bumili ka na rin ng pulutan. Bumili kami ng tatlong klase ng pulutan. Kung magse-serve man kami kay Muti-Millionaire Uncle, dapat lubus lubos na. 

Pero hindi kami super serve kay Uncle dahil lang mayaman siya. Sobrang laki ng utang na loob namin sa kanya. Siya ang takbuhan namin kapag nangangailangan kami ng pera. Nung ma-operahan si Lolo and Uncle ko, sa kanya kami tumakbo para umutang. Hindi siya nagtanong kung kelan kami magbabayad, ang tanong niya lang ay "Magkano?" at "Sapat na nga ba yan?" Ang liit na pabor 'yung bibili kami ng beer, kape o pulutan. Medyo natatagalan din ang bayad namin sa utang. And tuwing magbabayad kami, nagugulat siya kasi nakalimutan niya na daw 'yun. Madalas ayaw niya ng tanggapin ang bayad. Kapag nag-iinsist kami, kalahati na lang kinukuha niya. Swerte niya daw yung pagtulong sa'min. Masaya siya kapag tinutulungan niya kami.

Siya din nagbigay ng kotse sa'kin dati. 

Simple lang si Muti-Millionaire Uncle. Ang lagi niyang suot e plain white t-shirt na Hanes, shorts at tsinelas. Tapos may dala siyang white towel palagi. Dati "Good Morning" lang tatak nun. Ngayon naka "Lacoste" na siya. Regalo daw sa kanya.. Natatawa ako sa tuwing ikukwento ng driver niya na pinagkakamalan daw siya ng boss at driver si uncle. 

Just to give you an idea kung gaano siya kayaman. Na-share niya (nung medyo lasing na) na ang kinikita niya buwan buwan ay nasa dalawang milyon na. Galing daw sa renta ng properties niya. Sa properties niya yun ha, hindi yun ang main business niya. Ang business niya ay sa construction.. So, ang kinikita niya 2M, ON THE SIDE palang yun. 


Nakakatuwa kwentuhan nila nina Mama. Nakwento ni Muti-Millionaire Uncle nung bata pa sila. Kung anu ano daw nire-repack nila para mabenta sa Maynila. Ang pagkain, isang pirasong scrambled egg na hinati sa apat. Tag-isa silang magkakapatid. Tawang tawa ako habang kinukumpas ni Uncle ang kamay, ginagaya kung paano hatiin ng nanay niya ang scrambled egg. Dinaan nila sa sipag at tyaga ang pagyaman daw. 

Pero sa susunod kong sasabihin dun talaga ako napaisip. Tingin ko yumaman si uncle dahil dito..

Nun daw high school si Uncle, niyaya siyang magtanan nung girlfriend niya. Yun o. Chance na sa unli jerjer. Kapag high school ka sobrang mapusok ka pa di ba? But guess what, tinanggihan siya ni Uncle. Sabi ni Uncle "Paano na kinabukasan natin? Hindi na dapat maranasan mga magiging anak natin ang dinanas nating kahirapan." 

I think that explains everything. Inuna ni Muti-Millionaire Uncle ang future niya kesa sa present. Fast forward ngayon, nag-high school reunion daw sila and nakita niya ang ex niya. Losyang na at sobrang taba. Si Uncle, hindi pa rin daw tumatanda sabi ng ex niya. Kwento ni Uncle, hindi niya ma-imagine na magiging asawa niya yung ex niya sa lagay niya ngayon. Sobrang taba daw talaga e. 

Magsakripisyo muna ngayon, magfocus sa career.. 'Pag mayaman ka na, dun mo na gawin lahat ng gusto mo. 

Tama ang ginawa ni Muti-Millionaire Uncle dahil priority niya ang pagpapayaman. 

But what if pinili niyang makipagtanan? Mali ba 'yun? Siguro kasi hindi niya priority ang love life. But who knows? Baka lalo siyang nagpursigi para sa pamilya niya. 

Etong huli kong girlfriend, siya yung kaisa isang girlfriend na nakonsider kong pakasalan at maging nanay ng mga magiging anak ko. Last week, na excite pa nga ako kasi delayed siya ng 2 weeks. Akala ko magiging tatay na'ko. Nagregla na siya a few days ago.   

Kaka-break lang namin ng girlfriend ko kanina due to some major differences. I wonder kung tama ang nangyari. Hindi ko na priority ang pagpapayaman. Gusto ko lang ng masaya at simpleng pamilya. 

Putanginang pag-ibig yan.   

Saturday, July 5, 2014

Trabaho

Gagawa ka na rin lang ng desisyon, gawin mo ng tama sa umpisa pa lang.

May taong naghahanap ng kahit anong trabaho para sa sweldo. 

Hindi ako yun. 


Oo, inaamin ko natagalan ako sa paghahanap ng trabaho. Hindi naman sa tamad o maarte ako. In truth, madali lang makakuha ng trabaho. Ang dami dami ngang job opening e. Pero wag na wag naman sanang isipin ng iba na hindi ako naghahanap. Lalung lalo namang hindi ako tambay. 

Hindi lahat ng walang trabaho tamad. Meron ding naghihintay lang muna. 

To tell you honestly. Gusto kong magtrabaho sa Gobyerno. Kaya nga hindi ako nag-abroad para gamitin ko yung skills ko dito sa bansa ko. Ayaw kong magtrabaho sa ibang bansa. Gusto ko yung lahat ng tax ko napupunta sa sambayanang Pilipinas. Gusto ko, yung goods na binibili ko hanggat maari, galing ng Pinas. Gusto ko, manilbihan ako. 

Yun lang, it's either matagal tumawag ang mga ahensya ng Gobyerno, walang bakante o may kamag-anak na silang pinasok bago pa ako (Tangina this!).

Yep. Nakakainis. 

Pero hindi yun dahilan para tanggapin ko ang kahit anong trabaho. Namimili din ako ng papasuakn ko. Kahit na sabihin na nating naghihirap na'ko. 

Bakit? Kasi gusto kong magtrabaho sa isang kumpanyang mamahalin ko. Gusto kong mapunta sa isang trabahong gigising ako araw araw ng masaya. 

Ayaw kong gumaya dun sa mga taong araw araw parang parusa ang trabaho nila. 

Ayaw kong gumaya dun sa mga taong ang daming dada wala namang gawa. 
Ayaw kong gumaya dun sa mga taong tinitiis pagmumukha ng putanginang amo nila dahil wala na silang maisip na ibang trabaho.

Hindi ko naman sinasabing mali sila.

Ang sinasabi ko lang, gusto kong mapunta sa isang lugar na hindi ko pagsisisihan. 

Ang hirap kasi nung hinusgahan ako na kesyo wala akong trabaho wala na akong pangarap sa buhay.
Ang hirap sa inyo ang dali niyong maghusga. Ang gagaling niyo kasi e.  

Mali ba yung naghintay ako para piliin ko yung trabahong mamahalin ko?

May trabaho na ako ngayon at masaya ako. 

Hindi ako tinatablan ng Monday sickness. Nuff said.



 
Siya na ang happy.

Thursday, June 26, 2014

The Joy of Waiting


A few hours ago, I decided to watch "You've Got Mail." For those of you who haven't watched the movie yet, here's a quick link for the synopsis. This movie stars Tom Hanks and Meg Ryan. It's a pretty old movie and it brought back a lot of great memories.

Nung wala pa ang putanginang Facebook, Twitter, Instagram o whatever we only had e-mail tsaka chat. Oh, how thrilling 'yung may kausap ka from the opposite sex (sa pagkakaalam mo) tapos nagkukwentuhan kayo as friends and even flirt a little. Ang sarap isiping super hot chick ang kausap mo as opposed sa makikita mo agad ang itsura via Facebook, Twitter, Instagram or kung anu anong shit. Haha. Nakakamiss yung anonymous yung kausap mo and then curious ka kung maganda nga siya or mabait or kung magkikita man kayo if ever.

It's like waiting for your favorite song sa FM radio. Magpe-play muna si DJ ng mga lima hanggang sampung songs bago i-play ang paborito mo. Unless, nirequest na siya bago mo pa nabukas ang radyo. And I can also remember listening to the daily vote countdown. Tatalon pa'ko nun kapag no.1 ang paborito kong kanta.

Kaya ako, I barely listen to my playlist na. Whenever nagda-drive ako, I turn on the radio and listen to FM music. Minsan, nakikinig lang talaga ako sa mga dj at mga wala nilang kwentang topic. Nag-eenjoy ako sa debate kung alin dapat ang unang gawin kapag nagtitimpla ng kape, uunahin bang ibuhos ang tubig o maglalagay muna ng kape at asukal. Gusto ko ring naririnig yung mga naghahanap ng pag-ibig. Tatawag si lalake tatawag si babae tapos mag-uusap sila with the DJ. Tapos biglang may tatawag sa pangalan ni babae, amo pala niya at may iuutos. Kaya pala mahina ang boses ni ate, hindi alam ng boss na tumawag siya sa radyo.

I get impatient when I wait for my favorite song. Pero even if I wait for 10 songs and then pinatugtog ang paborito kong kanta, nakakalimutan kong naghintay ako ng sampung kanta para lang marinig ko siya. It's well worth the wait. 

Call me outdated pero gusto ko talaga ang mga ganito. I no longer like listening to my playlist because it contains all my favorite songs. Yep, ironic pero hindi ko rin ma-explain ng maayos e. Hahaha. Makikinig na lang siguro ako sa playlist ko kapag nagja-jogging ako.

A few posts ago, I talked about not giving in to the pressure of getting married. Lately, I've been thinking about it a lot and it's building up. Getting married is such a BIG THING and somehow, I'm already looking forward for it. Having a wife you'll wake up to every morning, kids na makulit (kaugali ko), being independent and finally ligal na ang sex.

But I can't get married now. Maybe in the near future. I just have to wait I guess.

I know it'll be all worth it. 

Tuesday, March 25, 2014

Tiwala sa Sarili

Kung gaano mo kailangan ng mga taong nagtitiwala sa'yo, ganun din kalaki ang atensyon na pwede mong ibigay sa mga taong hindi nagtitiwala sa'yo.

Matapos mapahiya sa 21k run ko sa 2013 La Salle Animo Run  (natapos ako ng lagpas tatlong oras, wala na yung crowd!), binalak kong sumali ulit sa susunod na taon. 

42k
Yun nga lang, biglang nagkaroon ng 42k run ang Animo Run V (five) 2014 kaya nagdalawang isip akong sumali sa full marathon. 

I've always been a risk taker. Hindi ko rin alam kung makakayanan ko ang full marathon. 42 kilometers un. Ang pinakamahabang natakbo ko is 21 kilometers. Sobrang sakit ng paa ko after ng run ko sa 21k paano pa kaya ang 42? 

Well.. Yun nga ang masaya e. Yung matapos mo ang isang bagay na hindi mo sigurado kung kakayanin mo. Ano bang thrill ng tinatapos mo ang isang bagay na alam mong kaya mo na 'di ba?


Training
Nung bandang December ko binalak mag-training. Kaso lang, inconsistent ako sa pagtakbo. Grabe kasi ang lamig nung December, ang hirap tumayo sa kama sa sobrang lamig. Tapos, pag nakatayo ka naman ng kama, ang hirap namang tumakbo dahil sa sobrang lamig din. Wahehehe.. Nanginging katawan ko, hindi ako makatakbo ng maayos. 

Paano ma-overcome ang katamaran?
Para ma-motivate pa akong mag-training, ang ginawa ko na lang is nag-sign-up na agad ako sa full marathon. Wahehehe.. Putanginang Php 1,500!!! Grabe, kung hindi ko tatapusin ang 42k para ko na ring sinabing pinamigay ko lang ang pera ko. 

By January, naging consistent ang pagtakbo ko. MWF ang training. Morning and night plus isang long run ng Sabado. May mga araw na hindi ako nakatakbo due to unavoidable circumstances, meron ding hindi ako nakatakbo kasi tamad ako. Pero more or less tuluy tuloy ang training ko. 

Sina Mama and Tita, ilang beses akong niremind na kung hindi ko na kaya e sumuko na ako. Ilang beses din akong tinanong kung kaya ko ba talaga.

Etong February, nag-improve na ng malaki ang endurance ko. Bumili ako ng bagong sapatos kasi yung luma kong sapatos masakit na sa paa. Masyadong manipis ang padding. Masakit ipangtakbo kapag matagalan na. Na-cutan din ako sa ad sa dyaryo ng Adidas Duramo 6. Very colorful kasi tska 3k lang. Wahehehe. Tapos nung tumingin ako sa mall, naka-sale pa bigla ng 10% kaya around 2.7k na lang ang shoes. Binili ko agad. ^_^


Start
March 9, 2014. Race day.

Si girlfriend medyo nagwo-worry para sa'kin. I assured her na titigil ako kapag di ko na kaya.Sinisipon kasi ako nun at medyo masama rin ang pakiramdam. Gumising ako ng 1am dahil 3:30 am ang gun start. Kelangang kumain ng maaga dahil mahaba habang takbuhan pa ang gagawin ko. Nauna na'kong pumunta sa start line at pinatulog ko pa ulit si gf. Sumali siya sa 10k run pero 5am pa ang takbo niya. 

Pagdating sa starting line. Nagbigay ng opening remarks ang host, nireview ang mapa. Pinagwarm up kami ng konti tapos binigyan kaming lahat ng glow stick para makita kami ng mga sasakyang dumadaan. In a few minutes tumunog na ang signal for the marathon.
 
Ang start ng takbo 42k e very tense. Walang halos nagsasalita. Lahat halos nagfo-focus lang. Since marami rami na rin akong nasubukang fun run, nasanay na rin ako na dapat e easy lang dapat ang run kapag umpisa. Dapat mag-conserve ng energy hanggang makalahati mo na ang run. Andaming tumakbo ng matulin either dahil matulin nga ang takbo nila o nagyayabang lang sila dahil ayaw nilang magpatalo. ^_^ After 30 minutes ng easy run ko, unti unting bumagal yung mga nakipag-unahan. Isa isa ko silang nilagpasan. 

Kaso, after ng isang oras kong takbo. Ako naman ang nakaramdam ng sakit at pagod. Usually nafi-feel ko un sa unang 2 kilometers ng run. Hindi na bago sa'kin ang ganung feeling. Yung pagod bago mag-adjust ang katawan sa running pace. Kung anu ano ang pumasok sa isip ko habang nasa stage ako na ito. Iniisip ko bakit sumali ako ng 42k e hindi ko naman talaga kaya. Naalala ko yung pinanood ko sa Youtube. Naka dalawang marathon siya nakatapos ng unang marathon niya. Wahehehe.. Ang training ko halos 30 minutes at 1-2 hours lang. Paano pa kaya ang tumakbo lagpas 4 hours?! 

Kelangan ko na bang sumuko?  

Sa pagod ko, isa isa ring naka overtake sa'kin ang iba ibang tao. Dito ko na na-start ang aking super game plan. Run-walk! Since pagod na'ko at alam kong hindi ko kayang i-sustain ang pagtakbo. Pinlano kong mag-alternate ng takbo at lakad. 1 minute lakad then 1 minute takbo. Kapag kaya, 1.5 minute takbo and 1 minute lakad. Pag pagod 1.5 - 2 mins lakad, 1 minute takbo. Eto lang ginawa ko for the rest of the run and it helped a lot.

How?
Andami kong nakitang pinipilit na lang tumakbo kahit pagod na pagod na. Although admirable ang trait na yun, I saw people na pinulikat at na-injury ang paa along the run. Pinilit kasi nila e. Ang buong purpose ng paglakad ko ng 1 minute e para bumwelo para tumakbo ng mas mabilis sa steady pace ko. Kung tama ang tantya ko, ang steady running ko is katumbas lang ng run-walk strategy ko less ang pagod at sobrang sakit na paa. Kapag kasi matagal ka ng tumatakbo, unti unting magmamanhid ang paa mo which iniiwasan ko. 

Sa strategy ko, tinantya ko na matatapos ako between 5 and 6 hours. 

Inspiring
Kapag pare pareho na kayong pagod. Lahat ng kasama mong runners nagiging kaibigan mo na. Hindi ako nagsasawang naririnig ang tanong ng mga kasama ko kung malayo pa ba ang next turning point, next water station, finish line. They all kept going. Bilib pa nga ako dun sa mga matatandang runners. Grabe, puti na ang buhok sumasali pa rin sa marathon. Andami linagpasan lang ako. ^_^ San ka pa?

Meron ding mga nagdarasal habang tumatakbo. Nakakahiya kasi minsan nakakalimot ako kay Lord. I thank these runners kasi dahil sa kanila naaalala ko si Lord. 

Last 10 kilometers
Nung sabihin ng race marshal na last 10 kilometers na lang bigla akong nilakasan ng loob. Kayang kaya kong takbuhin yun! Biglang bumalik lakas ng paa ko. Yung pagod ko wala na rin. Pero I controlled myself and maintained my run-walk strategy. Hindi ko kasi talaga alam ang course. Kaya kong tumakbo ng 10 kilometers straight as long as flat lang ang terrain at fresh pa ako. Alas, 32 kilometers na natakbo ko, nakatirik na ang araw at hindi ko alam ang dadaanan so it was intelligent to just run the last leg ng safe. Baka bumigay paa ko e. 

The first 5 kms I had no trouble doing the run-walk strategy. I struggled sa last 5 kahit na yung terrain e downhill na. One of the runners I passed tinignan ang shoes ko na Adidas tapos biglang nag-comment. Ang sakit na daw ng paa niya kasi Adidas ang shoes niya. Wahehehe.. Biglang sinisi ang sapatos. But I guess that's pretty normal kapag pagod ka na. You find excuses to compensate bakit ang bagal mo. 




 
Finish Line
At the finish line, hinihintay ako ng ever patient kong girlfriend. I saw her malayo pa lang with open arms sa gitna ng finish line. At this point wala na yung pagod at hindi na rin masakit paa ko. I was just so happy to see my girlfriend and the finish line. I felt all the pain gone and was very thankful of that very moment. 

My official time is 05:32:33.193.  



Salamat sa lahat ng taong nagtiwala sa'kin. Dahil sa inyo lumakas ang loob ko.
Salamat sa lahat ng taong hindi nagtiwalang matatapos ko ang mathon, dahil sa inyo..

Lalong lumakas ang loob ko.  
 
Tiwala lang yan sa sarili. 



Monday, November 4, 2013

Paano Mag-Reflect?

May nabasa ako recently na para daw makapag-reflect ka, sulatan mo ang sarili mo today sa perspective na sarili mo half of your age now. 28 na ako ngayon so that makes my 14 year old self the writer ng unang letter. And then, magrereply ang 28 year old me kay 14-year old na ako. It did make me both sad and happy sa mga nagawa ko sa buhay. I hope you guys do the same thing. It enlightened me. Here goes my own letters!
 
 
Dear Elnel,

Ang hirap mag-isip kung ano ang itatawag ko sa'yo. Ang mga kaclose natin "Noy" ang tawag sa'tin, yung sa school "Elnel," yung ibang nabubulol sa Elnel ang tawag nila sa'tin "Andrew." Pero minsan nahihiya ako sa pangalang "Noy" kasi parang jologs. Paglaki ko kaya mahihiya pa rin ako? Gusto kong magkaroon ng maraming maraming kaibigan!

Andami nating pangarap. Sana maging doctor nga ako/tayo. Gusto ko ring yumaman. Gusto kong magkaroon ng magandang trabaho para makatulong sa mahihirap. Sana, marami ring magkagustong babae sa'kin. Sana ang una kong girlfriend siya na rin ang huli. Gagawin ko siyang prinsesa. Siya lang ang magiging babae sa buhay ko (well, siyempre iba yung love kay Mama). Gusto kong mabili lahat ng gusto ko. Ang liit kasi ng baon ko. Sana makahanap ng magandang trabaho si mama para tumaas baon ko. 

May mga crush akong girls kaso hindi ko sila maligawan kasi mahirap lang ako. Ang mga babae gusto nila mga gift kasi tingin nila sweet 'yun. Gusto kong maging sweet. I'll have to stick with niloloko na lang sila para pansinin nila ako. Shy type kasi ako e. Dana.. I wonder how it feels like to get the first kiss. ^_^ Palagi na lang pantasya..

Gusto kong matutong tumugtog ng musical instrument. Nakakabana ang marunong tumugtog. Tapos ang lakas din sa chix. Hehe.

I'm starting to like not studying at all. Pinudpod ako ni Mama and Tita sa pag-aaral nung elementary. Now I hate studying. I love copying homework. Badtrip pag palagi kang may homework, kumokopya lang mga kaklase. Mga asa sila. Parang mas masaya ang ikaw ang umaasa. Mukha silang walang problema sa buhay eh. Masaya rin pala ang mag-cutting classes. Siguro nga ang pinakamasayang part ng school life e high school life. I love Pampanga High School!

Ang sarap makipagkopyahan sa quiz at exam. Hindi ko na kailangang mag-aral ng pagkadami dami. Pag sinasabi naming magrereview kami, nanonood lang kami ng bold. Ang sarap manood ng bold. Naiinggit ako sa mga kaklase ko kasi may mga VHS player sila tapos naka-cable tv pa. Hindi ako gaanong makarelate sa mga kinukwento nilang mga palabas. Buti na lang mabait sila at fine-friend pa rin nila ako. 

Kahit most of my classmates are good friends. Yung best friend ko nung 1st year high school iniwasan niya na ako. Sabi niya mayabang kasi ako at lagi akong naghahanap ng fault sa iba. Narealize ko tama siya. Nung elementary kasi, para matanggap ako ng mga kaklase ko, pinagtitripan ko ang ibang tao para mas magmukha akong nakatataas sa iba. Sad ako kasi nawala best friend ko. Happy ako kasi may natutuhan akong bago. Susubukan kong magbago. 

Ang hirap gawing straight ng buhok. Naiinggit ako sa mga classmates kong Keempee ang hair. Tae, ba't kasi pinanganak akong kulot? Medyo nalalagas na rin buhok ko ata. Natatakot akong maging kamukha ni Papa. Matabang kalbo. 

Ang galing pumorma ng mga kaklase ko. Nung isang araw pinagtawanan ako kasi maiksi ang pantalon ko. Kasali na siguro yun sa mga most embarrassing moments ko. Ba't kasi nakikinig ako kay mama about sa kung ano dapat isuot. Sana paglaki ko, magaling na'kong pumorma. Para hindi ako pagtatawanan..

Sana mag-aral ako sa UP Diliman. Dun nag-aral si Tito. Idol ko yun e. Halimaw sa talino. Andaming kwento ni Mama about kay Tito. Si Tito ang hero ko. Sana maging magaling din ako. Siguro kapag dun ako nag-aral malaki sweldo ko pagka-graduate. 

Sana yumaman ako. 

Regards, 
Elnel




Dear Noy,

Huwag ka ng mag-alala kung anong itatawag sa'yo ng iba. Ang mahalaga, nirerespeto ka nila. Paglaki mo, "Noy" pa rin ang itatawag ng mga malalapit sa'yo. Madadagdagan pa ang mga nickname mo like Papa Noy, chikinito, Playboy etc. Magiging teacher ka rin kaya kung anu ano rin itatawag sa'yo ng mga estudyante mo. Huwag kang mangarap ng maraming kaibigan. Minsan, ang mga tao tatawagin ka nilang "kaibigan" pero tatraydurin ka rin. Humanap ka na lang ng konting kaibigan at ituring mo silang lahat ng mabuti. Yun lang ang kailangan mo. Hindi mo kailangan ng marami, mauubusan kang oras para tratuhin sila ng mabuti tapos tatraydurin ka pa ng iba. Focus sa konti. Quality over quantity. 

Unfortunately hindi ka magiging doktor. Tatalon ka from one work to another. Wala kang pasensya. Marami kang ambisyon. Magbubukas ka rin ng kung anu anong business. So far, wala kapang business na tinagalan. Magiging teacher ka din. Maraming babae ang magkakagusto sa'yo. Puro estudyante. Hahaha. Ngayong high school medyo may mga magkakagusto sa'yo sa 3rd year pero dadami yan sobra pagdating ng 4th year. Buti na lang pumasa ka sa Special Science Class (SSC). Chick magnet ang mga senior high na SSC. Tapos magiging officer ka ng Senior Scout. Chick magnet din mga officers ng Senior Scout. Sinwerte ka lang gago. Malaki ulo mo pagdating ng 4th year. Pagsisisihan mo yun.  

Ang una mong magiging girlfriend hindi mo man lang mahahalikan sa labi ngayong high school. Mahahalikan mo lang yun sa lips n'ya pagdating ng college. Walang mangyayari sa relationship niyo kundi friendship lang. Hindi mo siya mapapakasalana, which is a good thing. Maya't maya kokontakin ka niya pag namimiss ka niya or may problema. Magiging ideal guy ka niya forever pero never din na magiging kayo ulit. Ang una mong mahahalikan sa labi ay isang pokpok. Bobo mo kasi e. Bahala ka ng mag-isip kung paano mo makukuha yun. 

Halos lahat ng magiging girlfriend mo ituturing mong prinsesa. Pero, hindi lahat ng itinuturing na prinsesa, deserving. Tandaan mo yan. Para hindi ka masaktan sobra. Maraming beses kang masasaktan. Actually, kahit today wala pa akong asawa. Hindi ko rin alam baka masyado akong perfectionist o malas lang talaga sa pag-ibig. Lolokohin ka ng mga kaibigan mo, tuwing may okasyon daw, palaging iba pinapakilala mo. 

Huwag mong isipin masyado na gustong gusto ng mga babae ang mga regalo. Although totoo yun, hindi lang yun ang paraan para mapansin ka nila. Huwag mo na rin silang lokohin palagi, masyado kang obvious bobo. Madali lang magka-girlfriend. Mahirap maghanap ng life partner. Sasabihin mo palagi na easy to get ka. Mag-ingat sa pakikipag relasyon, kung pwede ligawan mo ng matagal. Kapag ang babae madaling nakuha, madali ring mawala. 

Bibili ka ng gitara. Pero by the time na bibili ka, bibili ka kasi gusto mo talagang matutong tumugtog. Maraming ibang paraan para magkagusto sa'yo ang isang babae. Huwag kang tumugtog ng dahil lang sa babae. 

Aabot kang college na tamad sa pag-aaral. Uunahin mo ang love life. Big mistake. 
Pero marami kang magiging tunay na kaibigan dahil sa pagka-cutting at paggawa ng kung anu anong kalokohan. Marami kang makakasalamuha. In a way may maganda ring kalalabasan yan. Yun nga lang hindi mo mababalance ng mabuti. Too late. 

Hindi maganda yung ikaw ang umaasa. Pangit ang feeling na at the mercy ka ng ibang tao. Mas maganda ikaw na lang nagbibigay. Ibig sabihin mas pinagpala ka. 

Tatanda kang mahilig sa bold. Paglaki mo madali ng makapanood ng bold. Kaso magugulat ka kasi kahit sino pwede ng manood ng bold. Common na lang bold sa panahon ko. Nakakaumay. Magkakaroon din kayo ng cable tv soon, vcd player at land line. Mae-experience mo rin mga yan. Okay din ang magwish paminsan minsan. 

Yung iniwasan ka ng best friend mo, isa sa mga best lessons sa buhay mo. Good job for moving forward. Dadalhin mo yun hanggang mamatay ka. 

Makakalbo ka kaya huwag ka ng magsuklay na magsuklay ng buhok para magstraight. Hindi ka tataba. So hindi ka magiging kalbong mataba. Kalbo lang. Okay na yun. Cute ka naman. Sometimes. 

Hindi ka magiging maporma. In fact, wala ka na ring paki sa suot mo madalas. Maiisip mong kung may magkakagusto man sa'yo, magugustuhan ka nila kasi sa ugali mo. Favorite mong suot ay white t-shirt, shorts at tsinelas. Kung pagtatawanan ka man sa suot mo. Wala kang pakialam sa kanila. Putangina nilang lahat. Puro naman sila porma pero panget naman. Okay na yung pogi pero ndi maporma (sabi ng sariling mong humble pero nagbubuhat ng sariling bangko paminsan). 

Mag-aaral ka sa UP Clark. Magco-cross reg ka lang sa UP Diliman. Hindi lahat ng nag-aaral sa UP yumayaman. Wala sa edukasyon ang pagyaman. Pero dahil siguro sa UP, hindi mo ring papangaraping yumaman ng sobra. Mas gugustuhin mo ang simpleng buhay at makatulong sa kapwa. Mas masaya para sa'yo ang makaimpluwensiya ng ibang tao. Kaya ka nga magiging teacher e. 

Mag-ingat sa mga kwento ng mga tao. Baka maniwala ka na lang pabasta basta. Maging mausisa sa mga bagay na kwento lang ng iba. 

Maraming bagay pa ang mas importante sa pagyaman. Pero hanggang ngayon hindi ko pa rin alam lahat ng sagot sa mga gusto mong mangyari. Hanggang ngayon marami pa rin akong hinahanap. I hope 14 years from now, mas maganda na ang mga sagot ko. For now, buhay pa rin tayo at natututo. 

Regards,
Noy

photo taken from www.theleaderstable.org



Saturday, October 26, 2013

Opposites Attract, Likes Repel

Sabi ni Tita Alanis Morissette ang life daw ay IRONIC. 

Sabi nila "opposites attract" but "likes repel" sa Physics.
Sa tao daw ganun din. I object kasi mas naa-attract ako sa kapareho ko. 

Hindi naman tayo nakakakita ng isang taong halos kaugali at kaisip natin. 
You are my one in a million. 

Ni hindi man nga kita pinapansin dati. 
Makulit ka lang talagang magpa-pansin. 
Natatawa na lang ako sa pagpapapansin mo. 
Ikaw yung tipo ng babae na gumaganda lalo habang tumatagal mong kakilala. 
Kakaiba ka kasi.
Astig ka.

Hindi ka natatakot magshare ng kung anu anong istorya sa buhay mo. 
Kahit puno pa ng katangahan ang mga ginawa mo, nakakatuwa ka.
Kasi it takes courage to do that. 
Yung ibang babae masyadong makwento about kagandahan at mga kabutihan nilang nagagawa. 
Ikaw, kumpleto story mo.
May happy, may sad, may funny, may ewan.. Pati horror meron ka. 
Gago ka, nangilabot ako sa kwento mo. 
May sound effect ka pa ngang nalalaman. 
Ganun din naman ako. 
Pero hindi ako ganun kadalas mag-sound effect. 
Baliw ka kasi. 
Ikaw ang "Queen Baliw." 
Kaso ang tawag mo naman sa'kin "King Baliw."

Sabi mo hinding hindi ka nagsisinungaling sa'kin. 
You've been honest sa'kin simula pa nung umpisa.
Ganun din naman ako. 
Nagkakasundo tayo na sasabihin na lang ang totoo kahit na makakasakit kesa magsabi ng kasinungalingan para masaya. 
Kagaguhan ang saya kung puno naman ng kasinungalingan.

Kung makapag hot sauce ka para kang bagyo. Ang lakas ng taktak. 
Akala ko ako lang ang adik sa hot sauce sa mundo. 
At least wala ng tatawa sa'kin at magtatanong kung nalalasahan ko pa ang pizza. 
Mahirap palang kumain tayo ng pizza sa bahay. 
Mag-aagawan tayo sa paubos na pampa-anghang.

Kung tumawa ka wagas.
Para kang snooze alarm, habang tumatagal ang tawa, lalong lumalakas.
Wala kang paki sa mga taong nasa paligid mo.
Pakialam nga ba nila di ba?
Sa'kin okay lang kasi lalaki naman ako.
Ikaw, ewan ko sa'yo. 
Pero every time na ginagawa mo yun lalo lang akong nacu-cutan sa'yo. 

Ang mahirap pareho tayo ng isip.
Minsan magtinginan lang tayo natatawa na tayo.
Alam mo kung anong iniisip ko, alam ko kung anong iniisp mo.
Minsan hindi na kailangan ng tingin. 
Sabay na lang talaga tayong tatawa. 
Minsan iniisip ko baka baliw lang talaga tayo. 
Baka hindi naman talaga nating naiintindihan ang isa't isa. 
Basta na lang tayo natatawa. 

Mga madalas mong sinasabi, nababanggit ko na rin.
At ikaw, ganun ka rin naman. 
Nakaka-adik ka.
Para karing virus.. masyado kang contagious. 

Kapag hawak mo ang kamay ko, pakiramdam ko ayaw mo ng bumitaw.
Minsan tinanong mo na ako, kung pwede kitang iuwi sa bahay.
Kung pwede lang sana.. Dahil pinaka ayaw kong moment natin e yung part na kelangan ko ng sabihin ang "good bye."

Wala kang paki kung anong tingin sa'yo ng iba. 
Basta wala kang nasasaktan. 
Hahaha.. Ganun din naman ako di ba?
Kaso minsan hindi maiwasan, meron at meron tayong natatapakan.

Sabi mo sa'kin napapasaya kita.
Natutuwa ako na ganun din nararamdaman mo. 
Dahil hindi ko alam kung anong sunod na gagawin.
Relasyon nati'y medyo kakaiba din. 

Gusto ko yung hugs and kisses mo. 
Sabi mo gustong gusto mo rin. 
Gusto kong nakakasama kita ng solo.
Sabi mo parang panaginip lang itong lahat.
Gusto kong sabihin na madali lang mahulog sa'yo.
Kaso naunahan mo na ako.. 
Ay naku.. Pareho pala tayong easy to get. 
Putanginang tadhana 'yan...

Sa dinami dami ng pagkakapareho natin. 
Iisa lang ang alam kong pinagkaiba natin. 
Gusto ko ng commitment..










Ikaw naman ayaw mo.. 






At dahil lang dun, nawalan na ng timbang lahat ng pagkaka-pareho natin.

Siguro wala naman talagang "tayo."

Baka nga totoo yung "likes repel..."
Baka..  

Putanginang Physics yan.

Thursday, October 24, 2013

Kelan Ba Dapat Mag-asawa?

photo taken from www.pendoreilleco.org

I just turned 28 this October 2013. And, lately napadalas ang tanong sa'kin na "Bakit hindi ka pa nag-aasawa?" Alam naman nilang walang akong girlfriend. 

At bilib din ako sa dahilan ng iba kung bakit dapat mag-asawa ng maaga. Kasi daw baka hindi mo na abutang gumraduate ang mga anak mo. Wala naman akong pakialam kung ga-graduate o hindi ang anak ko. Ang importante maging mabuti siyang tao and maging masaya siya. Wala rin akong pakialam kung matanda na'ko pagka-graduate niya. Basta naging mabuti siyang tao, I won't be prouder. 

Sa society na sobrang taas ang pagtingin sa mga graduate or sa mga taong matataas ng grade, I find happiness in simply knowing I am not one of them. Kaya hindi ko rin alam kung maiinis ako sa mga school na nagsasamantala sa mga tatanga tangang magulang by giving students sky high grades. Perhaps they'll earn a lot of money ne? But then again, baka nagpapakatanga lang din ang mga magulang para lang maipagmalaki lang nila na ang anak nila e matataas ang grade. In the end, kaya nila inenroll ang mga anak dun hindi para matuto ang bata pero para maipagmalaki nila sa iba na magaling ang anak nila dahil manang mana sila sa magulang. 

But then, there are also people who tell me dapat mag-enjoy ako sa pagiging single at inggit sila sa'kin kasi nagagawa ko ang gusto ko. Dahil kapag nag-asawa daw, hinding hindi ko na pwedeng gawin ang mga bagay na nagagawa ko ng malaya. 

Going back sa topic.. Bakit wala pa akong narinig na advise sakin na huwag muna akong mag-asawa kasi dapat ko pang hanapin ang taong magmamahal sa'kin? Where am I living na? Why is society so eager to dictate na mag-asawa ka just to see your children graduate? Ayaw kong mag-asawa for the sake of mag-aasawa ako para may mag-aalaga sa'kin pagtanda. Although may obligasyon tayong humayo at magpakarami, marami rin tayong ibang obligasyon other than that. I do not want to be compelled to marry for the sake of magpaparami lang. Sana marami na'ko ginawang baby kasi madali lang naman yun.

Gusto kong mag-asawa dahil mahal ko ang isang tao at nakikita kong kasama ko siya pang-habambuhay. Yun lang.. Ganun lang kadali.

Yun nga lang.. Mahirap gawin.

 

Tuesday, October 22, 2013

Traydor

Sa dinami dami ng nagbibigay praise sa'kin sa mga posts ko dito sa blog at sa FB page ko, I wonder kung ilang tao ang tunay na natutuwa sa mga pinaglalalagay ko. Eto yung nakakatakot sa dumadami sa followers and mga kaibigan kuno sa FB..

Hindi lahat nagsasabi ng totoo. 

Haha.. Wala e. Part na rin yun ng pagiging tao siguro. Ta-traydurin ka rin ng iba. 

Pero kahit ganun, hindi pa rin ako nasasanay. Sino ba dito ang sanay na? Mahirap iwasan ang isang bagay na alam mong darating din. 

Yung mga traydor nand'yan lang sila sa tabi tabi.. 

Naghihintay lang tumalikod ka.

Ang hirap ng mag-ingat ngayon.